او یار جانی!
اغ نیایئے گڈ تہ رہ دئے
درمانے جوانیں
دیذغانی
که
راہاں تئی آں
مں مذام جکاّں
رَند ءَ تئی ءَ
مں پیاذغاں نی
او یار جانی!
اغ نیایئے
تئہ دگَ ءَ رووخیں کاشذے ءَ
گُش بِل گوں دُرّیں
دف ءَ وثی ءَ
که
دروغ انت قول ءُ قرار پیشی
مه کف تئہ رند ءَ
آں کسّوانی
او یار جانی!
مئیں چم که گُوار انت
رغام بھیر ءَ
کُل ءَ سما ایں
که یاد تئی انت
توے وَ پُشت ءَ
اے کوکرانی
او یار جانی!
ترا سما ایں؟
مئیں سیاھیں سغر ءَ را
تاخ کپتنت
ورنائی آختہ نی آنسرے ءَ
ھوڈانی پُشت ءَ
گار بیئغ انت
دیذ ڈالیں
که
روغیں زِیثیں اے زندگانی
او یار جانی!
ترا سما ایں؟
ھیل ءُ حسرت آس بیثو
شوشغ ءَ ایں مئیں
بند ءُ بوغ ءَ
سِستغیں لامبے ءِ بھیراں
که ھشک ھونیں
مئیں رغ رغانی
او یار جانی!
وختے که بڑزا بال بی انت
جھار کونج ءُ کونترانی
تئہ زان ئے؟
نو بی
یه شونقے کہنیں
تئی پجّی ءَ مئے سیلہانی
او یار جانی ، او یار جانی، او یار جانی!
نزاناں آہاڑے، نئیں زمستان
ھئور ءُ گواثانی
کل ھچی نئیں
بے لزّتاں کل
وھڑد وشیں
بے رنگ رنگ انت
نی موسمانی
او یار جانی!
مئیں روح ٹنگیں
ھماں دگّ ءُ چرکانی پلوے ءَ
که
یادانی دائیں آس
روخیں
او یار جانی!
نی بیا که بیایئے
ترا بی پارت مئے ہِیلِہانی
او یار جانی