ساعت نمیران انت

یاتانی زپتیں ساعت انت

من گوں رگام ءِ بے گناہیں نیت ءَ

نِشتہ، ’’دوبراتیں‘‘ بے وسی ءَ جیڑگ ءَ اوں

’’لالہ! منی شال ءَ بزور‘‘

(عاروسی موسم عمر ءِ دلکش ءَ نزانت)

’’لالہ تو بے وانکے چیا؟‘‘

(نا سرپدی ءِ رژن، بے تاہیری چیہال ءَ چے گونگ گوش کنت)

من تانہ گشتگ کے من ءَ پجارتگ!

من کہ وتی وت زانتی ءِ آچ ءَ جشان اوں

پمن ہر واہگ صراط ءِ پہل

زلف ءِ جنت ءِ پاہار

تاں برفیں رگام ءِ نیت ءَ چڑائین ایت

دْراہ بات! ہما لہمیں خیالانی زری

زیبائی برْانز ءَ، پہ مہریں ساعتے، برفیں دل ءَ تاپیت،

دْراہ بات! ہما بے واہگیں ورنا بدن

لہڑیں رگاں، پاکیں دمانے ایمنیت

یک ساعتے، عمرے، دو بر زندے

غمیں بنی آدمے!

ساعت نمیران انت، بنی آدم مریت

من نشتگ اوں ذگریں دگہ زندے، بُرزشانیں

اے ترْندیں رگام ءِ نیّت انت

من لالہ اوں، لالہ نہ اوں

بانگہ نپ انت یا بے نپ انت!؟

یاتانی زپتیں سرشپ انت!