شِنگ کن:
تاں ہما روچ ءَ تئی دیما چہ یک کِر بُوتگاں
زندگی ءِ سَہگریں راہ ءِ مسافر بُوتگاں
اِشکُتگ کہ زی وتی گوں دَزگُہاراں گوٛستگ ئے
من تاں دیراں اوں ہما راہانی پدگِر بُوتگاں
تئی دَر ءِ دیما منی سُجدگ نہ بنت ہچبر قضا
کئے ترا گُشتگ نہ زاناں کہ من کافر بُوتگاں
چاپ جتگ اِستالاں عیدءِ نوکءَ نازینکے جتگ
آ شپ ءَ اَدلس ترا بانوری ءِ پِر بُوتگاں
دل منا ہر روچ، پُر سیتیں بلے گُنگ اِنت زبان
آکُجام درد اِنت کہ ممتاز من اوں شاعر بُوتگاں