شِنگ کن:
برے مہرے مئےجہان اِنت، برے دردے آسمان اِنت
برے روچ برف گواریت، برے ساہگے سُچان اِنت
کئی یات ءِ ماہکان ءَ مئے شپانی دل ہزینتگ
کئی زہیر ءِ سوزمان ءَ دل ءَ آسے بُنگران اِنت
گلیں دردءِ مہر ءِ لذّت کُجام عاشق ءَ نہ چشتگ
تئی چونیں محرمی اِت من ءَ چہ تو دیر بران اِنت
من چیا بہ تُرساں شنکاں تئی دلبری سلامت
من نکرزاں چوشیں مرگ ءَ مئے کفن تئی گُشان اِنت
من ءَ جُست مکن تو عشق ءِ گُلیں وہدءُ پاس ءِ حال ءَ
برے کترْہے ہم قرنے، برے عمرے ہم کسان اِنت
مئے متاہ ءُ مال ءُ مڈّی، مئے زند ءِ واہگ ءُ نپ
مئے فکرءِ گنجیں میراث مئے شاعری گُمان اِنت
اے زمینءُ آزمان ندر پہ آ، مسکیں میتگ ءَ عیؔد
کہ جنکے دمکاں پاداں وتی پہ من ءَ گران اَنت