شِنگ کن:
گُل کہ سرشود ءَ مسک ھوار کنت
آلمے درداں گوں دُچار کنت
روچے سد روچ ءَ بَھت دُچارکنت
’’پہ مئی وشاتک ءَ میارکنت‘‘
کیت منی کُلّ ءَ گوں دُن ءُ بوھاں
لال من ءَ مرچی منّہ وارکنت
واھگ ءِ دردکہ جَھ جنت وھدے
زردءِ ھرپکرءَ نیست ءُ گارکنت
تلوس اِیت زِرد،کہ گل کھیبانی
چہ منی بالادءَ نھارکنت…
مانمیاتکانی مھرءَ سرگوْستوں
وشنیتکانی جُست شزار کنت
شیئرءِ پِربندگ پازلؔءِ وند
چونہ اِنت آسان سرتوار کنت
شپ ظفر دردءُ گوْندو پردا ءِ،
کدّھاں نوش ایت ءُ گال کتارکنت
ظفرؔاِد ءَ دگہ ھچ کٹّے دست نہ کپت مارا
ھمے کہ دل تئی بلوٹ ایت شراب اَرزان اِنت