ھو! من نابودے آں، بیکارے آں ڈوبار من ءَ
بیدء شوھازءَ تئی، نیست دگہ کار من ءَ
کے من ءَ بارت ءُ رسین ایت منی ھنکین ءَ پدءَ
تو دریں شھرے ءَ آؤرتگ، کتگ گارمن ءَ
بیا! شراباں گوں ترْپیں تنگھیں گوناپ ءَ منی
بژن ءُ بے چاڑی ءِ دنزاں ، کتگ بیگار من ءَ
ناز کرزئے پہ وتی سْیاہ ءُ بزیں گواپاں تو
دَرورءَ سیاھی ءِ، بھت ءِ منی، پیشدار من ءَ
من اِش نوشاں کہ تئی ھاترءَ کوھیں، گٹّاں
جی ترا! شھد شھارئے کہ دَیئے زھر من ءَ
منی اَدّیرہ چو کورہ ءَ بُناس اِنت مدام
ھلک ءِ سرگْوات ءَ کے ءَ گْوشتگ بدے بار من ءَ
اوست ءُ بے اوستی ءُ دلمانگی باریں تاکدی
اِے چِہ وَزمے کہ کتگ مُجّتی چمدار من ءَ
جان ءِ بند بند چو شیھؔءَ وتی داگ داتگ بگند!
ھانیؔ ءِ زیمیں دل ءِ زیملاں، گوشدار من ءَ
مرگءِ رھچاراں، شپ ءُ روچ گوں درداں کِجّاں
ملکموت نستگیں تلک ءَ سرْپءُ کوپار من ءَ
چو پلارءَ، چو تپارءَ چی ءَ پادمال بباں
ھارءُ توپاں دل ءِ شھکور، زرے اوگار من ءَ