شِنگ کن:
مرچی من دُور سریں کؤرے پدا گواز کناں
قصہے مہرءِ تئی درگاہ ءَ شوہاز کناں
جی منی گنجیں غم ءِ نگرہیں مہکان کہ من
گوں وت ءَ گریواں ءُ کایاں ترا امبازکناں
شوداں من قہریں گناہے کہ میارءَ زیراں
سرجناں چاراں، گناہ ءِ پدا شوہاز کناں
گرٛیتگیں ارسے کہ چہ بے وسیں دیدوکاں شلیت
زندءِ بستار چی اِنت من کہ سرءِ ناز کناں
توکہ مہرانی کپوت درد ءِ گیاباں نال ات
من گوں آزاریں دل ءَ دردءِ سرا ں ساز کناں