شِنگ کن:
پہ گپّ ءُ تْرانے ءَ گوں تو اِے شومّیں دِل بند اِنت
کہ گونمن سَھتکے دلگوش نہ بیت سوگند اِنت
من دلجماں منی واھگ آ مَست ءَ ایرماد کنت
من اِشکتگ کہ آ دابانی گُلپَری تْرند اِنت
نہ زانتگ اَت کہ کَے اِنت کَیت ھر شپ ءَ واب ءَ
نوں سار کُت کہ اِے بے سار کنوک تئی جِند اِنت
منی چو مَرگ ءُ تئی بنّامی انگت شُگر بگر
کہ ساہ درآتک نہ کنت تئی گماں چہ بے زند اِنت
دو گپّ گونمن جنئے اوشتاتگیں پاداں
نزان ئے گونتو نْیاد ءَ دِلوں چتور بند اِنت
اِرادہ آ گُل ءِ بوتگ کہ بئیت منی واب ءَ
پمیشکا آسمی پُلّانی دروری ژند اِنت
من جُست کت ھون چی ءَ ھِنّیاں ھوارین ئے
جواب ئِے دات ”دل ءَ سُھریں رنگ پَسُّند اِنت“
مں چار گال گُشان ءُ دلوں سُبک تِر بیت
مُرؔید پہ وتی ھاؔنّی ءَ وت منی جِند اِنت