مں اِش کُناں اِزمءِ کوہ دیماں، کَسےءِ شعرءِ رَجَگ دگہ یک زُبانےءَ اَنچُش اِنت
دَریگءَ ڈّن بے شُمار بوجی اَنت ءُ بوجیانی ہر تَکءَ
سَرِیچکءَ بال کُت نہ چار اِتئے کہ وابءِ معناءَ
