کَے گْوش اِیت اِنت پمّن ءَ گْران بوتگئے؟
پرچے ءَ اے دَرد آسان بوتگئے؟
او منی کیگد ترا مِنتّ پِر اِنت
تو کجام دردانی درمان بوتگئے؟
تو چتور درمان دردانی بئے!
آزگیں ریشانی سوزمان بوتگئے
دیم ءِ اُمّیتانی شَھموکیں چِراگ
گُوستگیں اَھدانی اَرمان بوتگئے
ناسریں کارانی آسر دُور نہ اِنت
روچے دَه رَند ءَ پشومان بوتگئے
واھگ ءِ بوجیگ نہ بوتگ گْران گوْر
ھَور ءُ گْوات ءُ گْورم ءُ توپّان بوتگئے
من مَیاریگاں کہ واھداراں تئی؟
اے رہ ءَ تو وت سروگان بوتگئے
مِنّت واراں اَے گَم ءِ جمبر تئی
یک شَل ءَ گْرندان ءُ گْواران بوتگئے
ھالوں سر بوتگ کہ دوشیگیں شپ ءَ
اَنتر ءُ بو ءُ زباداں بوتگئے
واھگ ءِ گَموار ءُ مِھر ءِ پاسپان
ماں شپی نِگبھتیں پاساں بوتگئے
تْرانگ ءَ پِرّینت ھمشیر ءَ تئی
بیا منی ھانؔل کہ اومان بوتگئے
اومرؔی کَولانی پْروشگ شَرّ نہ اِنت
کُوڑئیں اھداں چَہ بیران بوتگئے
پَھر اگاں بستگ پہ مھرنگیں گُلاں
دِل! بزاں تو پھک نادان بوتگئے
لُنگ ءُ بُش بَست اِش گوں شار ءِ دامن ءَ
پَرچے ءَ ارسانی مھمان بوتگئے
بد وپائی دین اِنت کاڑانی سیؔد
مُپت ءُ ناھُودگ تو ھَیران بوتگئے