دل ءَ سِند اِیت

ھَمُک بیگاہ پر من سْیاہ ءُ تاموریں جُڑے بند اِیت

تھار ماھی دگہ سازے پہ بھت ءِ سْیاھی ءَ کَند اِیت

دل ءُ چمّان ءُ چیر گیجاں من ءَ سوجے بدے ھمبل

کہ دیوان ءَ پریّانی منی ھانؔل کُجا نِند اِیت

پہ دْرھباتاں اَمُلّ ءَ پسّوے داتگ گْوشئے زاناں

کہ ھِنّی رَتکگیں دستاں گوں، بنداں چہ دل ءَ سِند اِیت

من ریپاں کہ منی اُپارگانی دُوتّ ءُ پاهار اَنت

اگاں گُل گوں تلاھیں شکّ ءَ ملگوراں وتی رَند اِیت

نہ چاراں ھانؔل ءَ تُرس ءَ کہ بلکیں واھگوں کم بیت

من چوزاناں کہ پجّا ھم نیاراِیت اِنت اگاں گِند ایت

سَیؔد وشّاں کہ دل اندوه ءُ رنجانی دوار جاه اِنت

ھمُک شپ یک گَمے نوکیں منی کُلّ ءِ سرءَ گْرند اِیت