گیاب نہ اِنت

کھریگیں شپاں سھتے واھگدار واب نہ اِنت

آگُش اِیت دپ ءِ پُرّ ءَ کس پمن ازاب نہ اِنت

نام ءُ دپ مہ بیت تُرس ءِ ھاترءَ نہ اُپاراں

گُل پہ ٹھل ءُ نازگُش اِیت انگت دل کباب نہ اِنت

اِشک ءِ آسرے چونیں؟ جُستے نا بزانتکاری

وانگ ءَ بکُٹ اِیت اِنت واھگ آ کتاب نہ اِنت

پہ وتی ھُدابُند ءَ درد ءُ سوزماں کار اِیت

مَیل بیت ساز ئِے کن ئے اے دل آ رباب نہ اِنت

شِدّت ءُ گَم امروز ءِ ھچّ رنگ ءَ موہ نہ دَینت

مِھر ءُ دوستی ءَ ھمبل انگت دل گیاب نہ اِنت

’’بیا کہ پہ ترا سبزل دیر اِنت چّم پہ راہ ءَ اَنت‘‘

زاناں پمّنی نام ءَ اِے گُل ءِ جواب نہ اِنت

من ترا کدی گُشتگ ’’بِیرگ ءَ گُنہ کارئے‘‘؟

اِنچو زاناں ھر کارے پہ ترا سواب نہ اِنت

داتگ ہانؔل ءِ گْواپاں اَے سیؔد کراماتے

نیست اِنت دلے مرچی پتّو پیچ ءُ تاب نہ اِنت