گوں وَہماں بار بوتکگ اَت ، گوں وَسوساں روان اِتیں

گوں وَہماں بار بوتکگ اَت ، گوں وَسوساں روان اِتیں

ما گپ جت زمانگ ءِ ، ءُ ، جِند ءِ پُچّکان اِتیں

اے وہد ءِ مرکباں کدی ، پہ ہاجتے سپر نہ کت

ما پُرشتہ واب ، راہ گِسر ، ما اَنچیں کاروان اِتیں

شَپے گوں مِسکیں ترانگاں تئ دامن ءَ کہ جَلّتیں

پدا گوں ریزیں مہپراں سباہ ءَ پرّرِچان اتیں

اے کوریں دیدگاں نہ مَنت ، اُمیت ءِ رُژن ، آکِبت

تئ سُرمہ دان ءِ ساہِگ ءَ چو وابے ءَ پْرشان اتیں

مئے اہد ءِ بے مُرادیں گَم ، پہ باتِن ے مُرادی اَنت

گوں درداں سرگران اِتیں ، گوں ارساں دمبران اِتیں

پہ زند ءِ سوت ءُ ہالواں ، پہ مَرگءِ چیتک ءُ زارہاں

برے ما پُرس داشتگ ات ، برے ما کَورگان اِتیں

نہ زانتگَت ما راہ ءُ در ، نہ دیستگَت ما نیک ءُ بد

وتا گوں قَول بستگ اَت ، وتا گوں بد زبان اِتیں