گُلزاراں بچاراں

کُجا اِنت گُل کہ گُلزاراں بچاراں

کپات اِنت آس میتّاپیں بھاراں

منی واھگ مزن مَرّیں اِد ءَ اِنت

توار ءَ پِر کن اِت شیریں مزاراں

”چَہ بیمّ ءَ واھگ ءِ آپ اِنت جگر مئے“

کلوہ دیم داتگ اَت شَتکیں تَلاراں

کُج اِنت ماھؔو کُج اِنت اومر مَزاریں

پد ءَ تازگ کن اِت اَھد ءُ کراراں

منی دل چو کہ سَجّیگیں کَباب ءَ اِنت

مَہ تُرسین اِت من ءَ تْرندیں لواراں!

پہ چمّان اَنت من ءَ مَھرنگ ءِ سَوگات

مہ بَے اِت دیمپان اَندوھانی ھاراں

پہ یک بچکندگے ءَ ساھوں بَند اِنت

تئی نازُرکیں لُنٹانی میاراں

اَدارُکّے ءِ مھمان اِنت سیؔد تئی

بْیا ھانؔل ترا دیر اِنت تواراں