گوازیناں شپ ءَ نئے کناں پِریات نہ آھے

گوازیناں شپ ءَ نئے کناں پِریات نہ آھے

من جَزماں دل ءَ گِنداں طِلاہ رَنگیں صباھے

یکّے وَ غم اِنت تئی ءُ دومی رنج جھان ءِ

اِے سَبزگ ءَ نئیل اَنت کہ بہ کشّاں سر ءُ شاھے

ہمبراھانی پادانی نشان مَرزِت اَنت گُوات ءَ

مَن دیمے رواناں، اَگاں گواھیت نہ راھے

ایر داتگ جَل ءُ گرم ءَ گوں سوچوکیں لِوار ءَ

داں کار کن اَنت چمّ، نہ ساھگ نہ پناھے

رَھشون! اشاں شیرکِنیں گپّاں تئی ھمے دات

پاداں نہ سواسے نہ گُوَر ءَ جَنڈیں قباھے

اسرارے اِے چونیں کہ نہ ساچیت منا ھَنکین

شپ جاھے کٹمپاراں ءُ روچے دگہ جاھے

داں زندگ ئے اُمیت ءَ مَپُروش چہ دَر ءَ دوست ءِ

بَکشگ مَبیت ساحرؔ چُشیں نیست ھچ گناھے