آزاتیں مردانی، بے شک جہان جِتا اِنت
جَہلءَ زَمیں جِتا اِنت، برزا آسمان جِتا اِنت
قؤمانی چمءِ نیرئنت، دست و دِل و زبان ئنت
ننگپالیں ننگرانی نام و نِشان جِتا اِنت
قؤمءَ پہ، داب و ٹہلاں، ملکءَ پہ، سرگوں مالاں
قربان کنوکیں بِیرانی دودمان جِتا اِنت
زمزیر و سیاھیں زِندان، ساہءَ گوءجنت وَ لیکن
لوچ و شدیِکیں مردانی اِمتحان جِتا اِنت
زنباں پہ چرپ و وَشیں بِینگ ھم سرینیت دمبءَ
زِندءَ پہ، زھراں تِنگیت، آ رازدان جِتا اِنت
شاھیں قضاءِ تیرے تاھوز رنگ و سِیرے
دستءِ کمان جِتاؤ دِرھینءِ کمان جِتا اِنت
چَہ کمجراتءِ دؤرءَ، چَہ بز دِلءِ زمانءَ
مردانی سر مچاریں دؤر و زمان جِتا اِنت
حونانی ھَور گواریت، رَنگانی دِرِھین بندیت
گِرئنداں مں ظلم و زورءِ، مردانی شان جِتا اِنت
چا بزدِلاں نہوں ما، ظلمءِ بجکوں دیما
آ مردم ئنت جِائین، مئے اَستمان جِتا اِنت
پھل درھنزیں نو بہاراں ما چو سمیں سحارءِ
سکی و سورِیاں مں مئے داب و مان جِتا اِنت
باندا پہ بَزہ کاراں بیت روچ و شپ نہ مانیت
دِیدءِ چَہ زانت و سوجءَ وَھم و گمان جِتا اِنت
آو ماڑیانی مالک! ٹہ مئے وتئی چچوں بیت
تئی قبلہءَ چَہ زرءِ مئے آستان جِتا اِنت
گوں شال و زوڑ و لٹء َ بد رکھہ گِہیں نہ بھلنت
دزءِ رواج و مَلگ چَہ ساربان جِتا اِنت
ڈَلءَ چَہ پر مئیارین لجیگ و شرمسارین
لج و مئیارءِ کنگین، وَت پاسبان جِتا اِنت
آزاتی و گھلامی، یکیں دِل نہیائنت
لنج و تہاریں پہراں شپ ماھکان جِتا اِنت
عشقءِ سرے عَجیبین راہءَ نہ رؤت عقلءِ
ماہ عاشِقانی تیئے ھم کلکشان جِتا اِنت
گال و حَبر نصیرءِ پرسوزنت چو پمیشا
چَہ شاعِران ملو کیین آئی بیان جِتا اِنت