شِنگ کن:
کاروان ءَ گام پہ گام دَم بُرتگیں یکّے رَسیت
کنڈگے بُرزیں کہ گُوَازین ایں دگہ ڈَکّے رَسیت
دَھنزاں اِے بدلَبزی ءِ پَھک ءَ نہ شود اَنت لاسیں اَرس
باوَرے زِرد ءَ سَر ءَ کہ چِست کنت شکّے رَسیت
کنڈ ءَ بندگاہ ءِ من بَندان ءُ جناں گواش ءِ لَداں
پہ ھمے اُمّیت ءَ، روچے کئیت، منا حقّے رَسیت
گرانِھادی ءُ ”پُل ءُ لُٹّ“ ءَ سرا زُرتگ دَمگ
کنت کوار ءَ پُرّ ”یک رُمبے“ دگہ ٹکّے رَسیت
زَرّ ریچان اَنت، پدا نوکیں کنان اَنت وعدھاں
صدّق اَنت خرچ ءَ ھزاریگ ءَ اِشاں لکّے رَسیت
یلہ مَدے نِسپ ءَ شپانی آہ ءُ زار ءُ نالگ ءَ
الّما روچے ترا گُلرنگ ءُ شَھد رَکّے رَسیت
ھِیرت بچارئے تو اگاں ساحرؔ ھمے رَھدر بَراں
یکّے چہ دومی ترا نامداریں احمقّے رَسیت