کَیت اِنت

کَے ءَ گُشتگ اَت مروچی کہ گُلیں انار کَیت اِنت

دِلوں بے کرار بوتگ کہ پدءَ کرار کَیت اِنت

اگاں یکبرے بگند اِیت منی ٹپّیگیں دل ءَ را

نہ کنت جُست دُمپرءَ گُل، کہ کدی بھار کَیت اِنت

جگر ءُ دل اَنت چہ وَشّی گُش اَنت یک ءُ دگرءَ مرچی

ترا سد مُراد بات اِنت کہ گمانی ھار کَیت اِنت

منی دیدگان ءَ، جزماں کہ رَس اِیت روژنائی

کہ پری گُل ءِ دیار ءَ چِہ دُنیں گُبار کَیت اِنت

منی چمّاں ھر اَمُلّے تئی رنگ ءُ دانگ ءَ اِنت

ءُ گْوشئے کہ ھرچ کُلّ ءَ چہ، تئی توار کَیت اِنت

اَے سیؔد من لانک بنداں پدءَ ھانؔل ءِ شوھاز ءَ

کہ آ مھپری ءِ تْرانگ من ءَ بے شمار کَیت اِنت