شِنگ کن:
من نزانت کہ پہ تو ھُدوک باں
تئی گِندگ ءَ گوں گنوک باں
تو کہ گران گُوَزی ءَ کش ءَ گُوَزئے
کپیت آسے زِرد ءَ من روک باں
گُلیں واھگ ءِ تئی شَنزے ءَ
چو بَھار ءَ تَلّاں رُدوک باں
کن ئے دانکے شات تو شیرکنیں
چو من گُنگاں، گپّ جنوک باں
اگاں دیم پہ دیم بئے جاھے ءَ
من چو آپ ءَ کپتگیں ڈوک باں
اِے غم اَنت اصل ءَ تئی داتگیں
ھمے گپّ ءَ ھر جاہ گشوک باں
”بد ءُ نیک“ کِرد انت دوئیں مَنی
ساحرؔ پسّو اِش من دیوک باں