مرچی

پدءَ کُلّ ءَ گُل ءِ دَسبندی ءُ اَرز ءُ رواں مرچی

اُمیتے سَهڑ اِتگ اِے دل مہ گِندات اِنت زِیاں مرچی

نزانت اَت من کہ اُپّارگ چُشیں کارے پمن ساز اَنت

کہ لاسیں ارس پیداک اَنت چہ آسکی دیدگاں مرچی

نہ بارت اِنت مرگ ءِ زهری هانؔل ءِ گْرانیں گماں باجے

چہ دْرستیں تھلیاں تئی هاترءَ تَِنگے گِراں مرچی

تیار بَے دِل کہ تُوپّانے گُمانی زُوتّ پیداک اِنت

کہ دُردانگ من ءَ کنت اِنت پہ ڈولے جی ءُ جاں مرچی

زھیر بوتگ کہ دوشی شپ پہ وَش ءُ وژدلی گْوستگ

پدءَ گْرانیں گمانی بار زُرتگ کوپگاں مرچی

نزاناں باریں چونیں بے نواھانی کلم نَستگ

کہ دست ءَ اَنت کماں مْیان ءَ پد ءَ تیر ءُ کماں مرچی

دو سد رَند ءَ پمن کولیگ دوشیگیں شپ ءَ بوتگ

پہ بے واری من ءُ را دَور دات ئِے انگراں مرچی

نہ زاناں گُڈّ چَہ مرگ ءُ شَرّی یے چونیں پہ تو آتکگ

سیؔد میّت سر ءُ چمّان اِنت دوست ءُ دژمناں مرچی