شِنگ کن:
مُدام پِیسک اِیت پہ دوست ءَ پُل گُدین ءَ
چوں سَھڑیناں دل ءَ ناسَرپدین ءَ
اُمیت ءَ دید ءِ یک عمرے پَدی بیت
من راہ ءَ تئی بچاراں تاکدین ءَ!
کدی آ روچ باریں دِلسَریں کئیت
بہ گیشّاں تئی حیال ءَ بے پدین ءَ
بُن ءُ بیھ ءِ نہ گُواھیت اِش نِشانے
رَھادگ بیت اَنت کہ راہ ءَ رَدین ءَ
اِے گپّ شَھد گُونگیں، وشحالی ءِ جار
کن اَنت اِنت سیر، چوں لاپ ءَ شُدین ءَ
اِشاں کہ کار نہ بست اَنت زَھرگ ءُ باسک
لپاشت ءُ گار کُت اَنت دَھر ءَ بدین ءَ
اِے رنج ءِ ایوکی ءِ بے تئیگ ءَ
بِہ سگّیت چون ساحرؔ یک زَدین ءَ