شِنگ کن:
دُوایانی واجہ دُوایے نہ لوٹاں
رَزایانی بانُک رَزایے نہ لوٹاں
ھَبر گیشّ اِتگ بے مَیار ءُ مَیار ءِ
وَپایے نہ لوٹاں دگایے نہ لوٹاں
رھوں دِیر اِنت ھمدَرورے ءِ شوھاز اِنت
پہ ھمراھی ءَ ناروایے نہ لوٹاں
بہ رَمبین اِیت دَسبْرادراں شال پوشیں
چُشیں بے پکاریں کَبایے نہ لوٹاں
من ءَ گْور جنگ مِھنتاں بے دوائیں
نہ لوٹاں چہ کسّ ءَ دَوایے نہ لوٹاں
مکن چو وت ءَ نام ءُ دپ گوں جھان ءَ
کہ ھانؔل ترا چہ وپایے نہ لوٹاں
منی شِیرکنی تَھلیانی میار اِنت
تئی وشّیاں بے بلایے نہ لوٹاں
من ءَ شرتگ ءُ گْورم ءُ توپّاں کَبُول اَنت
ھُدایے نہ بیت ناھُدایے نہ لوٹاں
سؔید چون کَنت اِنت زمانگ میاریگ
سر ءُ پُرھلیپیں ھَواپے نہ لوٹاں