نیں سمِین مَرچاں صباحاں سر نہ کنت

نیں سمِین مَرچاں صباحاں سر نہ کنت

میتگ ءَ مَھگونگ ءِ مانتر نہ کنت

مئے بدیں حال ءِ نہ دَنت ئی ترانگ ءَ

جیگ ءِ پُر دوچیں گوں ارساں تَرّ نہ کنت

گوں دَریناں اِشکتگ کنت نِند ءُ نیاد

دیم گیپت، آ گوں وَتیگاں شَر نہ کنت

ھنگت ءَ نالاں پہ روچاں وَشدلیں

زاناں باریگ گوستگیں واتَر نہ کنت

واھگ ءِ تُنّیگیں، مئے بے تاکیں درچک

موسماں وشّیں ھم بُورّ ءُ بَر نہ کنت

شَھدیں، آدانک ءِ کہ محتاج اَنت گوش

آ، ھما گپّ ءَ دپ ءَ چیں دَر نہ کنت

ھچ کسے چو کہ گنوکیں ساحرؔ ءَ

اِے وَڑ ءَ عیباں وتی پَدّر نہ کنت