تو زانئے

تئی گَم پمّن ءَ گْران اِنت من شَر زاناں کہ تو زانئے

تئی واھگ پہ چمّان اِنت من شَر زاناں کہ تو زانئے

کہ بے سیتّ اِنت اگاں نوں چہ وتی ناسرپدیں کاراں

تئی ھمسر پشومان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

نہ زیراں زرّ ءِ جوھانے دِل ءِ یک دردے ءِ دیم ءَ

اِے سَودا پمّن تاوان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

نہ گِند اِیت پَرک ءُ پیرے کہ بگیشّین اِیت جِتا مارا

کہ دِیدگ پرچا ھَیران اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

پمیشکا دیدگاں گوں، اَے منی دِل جیڑھے زُرتگ

کہ گل مرچی تئی مھمان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

من ءَ جُست ءَ مگر اِے سر مچاریں واھگ ءِ راہ ءَ

کہ چمّا کَے سَروگان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

تئی کُلّ ءِ تہ ءَ اِنت بے گمی ءُ ایمنی لاڑیں

منی ھر کار تاوان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

تئی اے کاگدیں لُنٹانی یک بچکندگے پُلّیں

منی دَردانی درمان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

پہ مِنّت داتگیں سَوگات بے گَنجیں زھیرانی

جَگر بْریجوکیں سوزمان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

بگنداں یک برے ھانؔل پد ءُ تئی گورگیں کُلّ ءَ

دل ءَ را باز اَرمان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

بِگُش کاسد ھبر شھد بات دپ ءَ تئی ، پر چہ گُل مرچی

دُن ءُ بو ءُ زبادان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے

جَگر بندانی ھمراھی ءَ دل درداں پد ءَ کَجّ اِت

سیؔد مھلنج اومان اِنت من شر زاناں کہ تو زانئے