اے کَبراں گوات بار دنت

اے زندگیءِ کوھنیں رنگ، باتنءِ امانتاں

کہ مانِشانی ریگزاریں ساھتاں !!

منا پہ مَرگ زِندیں مَہرَمے زہیر کنت

گُباریں چمّ ءِ ساھگ ءَ شَلیت

موتکیں ھَلوتے !!

اے آس نَپتیں کِیامتی جھان، گرانیں ساھتے

کپوت نالگیں دلءَ کہ پُرسی پَتّرے کرار دنت

اے کَبراں گوات بار دنت

گِدار وابیں نوبت ے

کہ رَپتگ ئے پہ گِندُوکی، مُسافَتاں

بھِشت رازیں ھَلوتاں

شَہار کَندگانی جَلوہاں

مَڑاہ ءُ شان ،مجلِساں!!

اے روچ مُرتگیں شپاں

منا پہ ساھِگے زہیر کنت

چہ شہر ءَ دُور

مردُمے کہ یات کیت بیگَہاں

پہ سئیلءُ سُواد میتگاں

کرارءُ قول ءُ وادَہاں

شِپادیں وہد ءِگَردِشاں!!

کہ زندگیءِ کبر ، باتنءَ تھار کنت

اے ساھتاں منارا کئے توار کنت

تو بلکیں سئی ببئے کہ لَہتے روچ پیسرا

آ پِیرءُ عاجزیں بَشارتانی نازبوئیں موسمءَ

کُلوھے سَر کتگ منا

بھِشت نازیں ترانگّے ءَ کَندِتہ

نِگارءُنَکشیں گُلزمین ءَ پُلّ چَنڈِتہ

مَلارنودیں دیدگاں زہیر شَنزِتہ

بلے پدا اُوں، چاریں نیمگاں ابیتکی اِنت

اے زندگیءِ میتگءَ !!!

منا پہ مردُمے زہیر کنت