شِنگ کن:
غماں چو جمرءَ بستگ مُجاں زرت ءَ جہان ءَ را
منی دردان دل ءِ پوشت اے پراہیں آسمان ءَ را
زمانہ تا کدی درداں دل ءِ سوچ ءِ منا باریں
کہ اے درداں گم ءِ سہتگ تمامیں جسم ءُ جان ءَ را
شپی پاساں گوں استالاں تپوکیں چم منی برز ءَ
گماناں من کنیں ظاہر وتی درد ءِ بیان ءَ را
چہ آسر داں جگر ستکگ منی دوت اچ دپ ءَ کاینت
گشیں حالاں کنیں ظاہر بلئے بستگ زبان ءَ را
رچنت گُل سردیاں باگ ءِ پدا کہ بُلبلے نالیت
بہاراں جوڑ بنت بلبل جنت انت دستان ءَ را
اگر آدمؔ چہ حقانیؔ تئی نالگ شُت انت برزءَ
پدا دنت انت ترا موسم ہما نام ءُ نشان ءَ را