شئر
سدانی ھساب ءَ شئر ءَ بِچار۔
پٹ ءُ پول ءِ آسر
1088 شئرگُلزمین منی لوگ ءُ آزمان منی شہر اِنت
گُلزمین منی لوگ ءُ آزمان منی شہر اِنت اے جہان منی بازار، آ جہان منی شہر اِنت
دیدگاں گوں ناز شانیت، پہ اَدب بچکند کنت
دیدگاں گوں ناز شانیت، پہ اَدب بچکند کنت ترٛانگانی نیپگانیں دل زہیر اِشکند کنت
تاں ہما روچ ءَ تئی دیما چہ یک کِر بُوتگاں
تاں ہما روچ ءَ تئی دیما چہ یک کِر بُوتگاں زندگی ءِ سَہگریں راہ ءِ مسافر بُوتگاں
شپءَ کہ رژن تہاریءِ کوپگاں بار انت
شپءَ کہ رژن تہاریءِ کوپگاں بار انت چراگءِ وٹ گوں وتی ساھگءَ گلگدار انت
نہ شراب سوت نہ زیملے تو بچار اتیں
نہ شراب سوت نہ زیملے تو بچار اتیں دلءِ شهر سرجمءَ جنگلے تو بچار اتیں
مارا ساراں گوں شمار بوگی نہ انت
مارا ساراں گوں شمار بوگی نہ انت دل گنوکی بکن سار بوگی نہ انت
پدا جمبر غمانی بندگا اِنت
پدا جمبر غمانی بندگا اِنت منی کُلّ ءِ سرا بچکندگا اِنت
جہان ءَ اَچ ترا شر رنگ تر نیست
جہان ءَ اَچ ترا شر رنگ تر نیست بگندیت جَلوہ ءَ تئی، آ نظر نیست
نام تئی وِرد بر زبان بیتگ
نام تئی وِرد بَر زُبان بیتگ حال مئے تئی سرا عیاں بیتگ
لچّہ: شپءِ سینگءَ روک اِنت
شپءِ سینگءَ روک اِنت مَاہءِ چراگ
توئے پہ شررنگیءَ وتی
توئے پہ شررنگیءَ وتی جہان تئی انت نہ انت منی
مئے سرءَ مرچاں اِدءَ ڈوک نہ گْواراَنت پرچا
مئے سرءَ مرچاں اِدءَ ڈوک نہ گْوار اَنت پرچا شھرءِ تئی مردماں چون اِنت گوں ما زار اَنت پرچا