ترا شموشت نہ کن آں۔

گوں زِمِستان ءِ سارت ایں شپاں

گوں تئ گیراں سر پہ سر انت

من گوں وت تھنا

بس ھمے جیڑتگ

کہ تو نہ داتگ من ھارون ءِ گنج

بس راھی کُتگ پمن ءَ درد ءُ زنج

تئی گماں گوں ھم نیاد بنت

چیزّے گِلگ داتگ

چیزے دئیک نہ بنت

من ءُ تئ گم وت ما وت

دیوان آں

برے برے جیڑگ ءَ آں

کہ یہ لنج ایں چار پاس ءَ

من کے ءَ چارگ آں؟

دل من وت کُتگ انگر ءُ آس ءَ

کیا ءَ بہ ئچار اَنت؟

کہ مھکانی تئ درور نہ اِنت

کہ بکیں تو

پدر بہ بے پمن ءَ

چم کپئت دگیرے ءِ

یہ وڈا شر نہ اِنت

تئ ھر رنگیں رنج

بہ بنت

منی آزمان ءِ سنج

کس نہ گواہی یہ ساھت ءَ

بس ھمے چار

کِتاب منی پاسپان ءِ وڈا

چارَگ انت من ءَ

دل جیڑ ایت کہ

ترا گیر نہ یار اَنت

بلئے ھمے ھیال من ءَ

motivated forgetting

ءِ اماچ کنگ اِنت؟

من تئ گیرانی زِر ءَ

کپگ آں؟