عادل سجادؔ

تو چو دریاءَ چمّاں منی رِتکگ ئے

نیست منا بوجی یے… زَریں واباں بہ لَڈّاں وتی

اوست چراگے بُڈّان اَت

جمبر شِنگیں ملگوراں شہم گِروکیں بالادءَ

سفر بے رنگیں آچارے…

سفر بے رنگیں آچارے… نِوان ئے نِشتگیں منءُ تَو

کاپورہ

دوشی تو انچو نوک اِت ئے انچو کہ ائیدءِ نوک بیت

چار بندسفر بے رنگیں آچارے، ۲۰۱۳، بلوچی اکیڈمی

نُوں آزمانءَ گْوپتگیں جمبر نہ بنت پدا

نُوں آزمانءَ گْوپتگیں جمبر نہ بنت پدا سائیل پمّنءَ تئی مہپر نہ بنت پدا

دلءِ زبانءَ تئی دردءِ شہدیں تام پر اِنت

دلءِ زبانءَ تئی دردءِ شہدیں تام پر اِنت ہداءِ شگر اِنت منا شائریءِ نام پر اِنت

گْواتءِ لنکُکاں لَہمیں زیمرے پتاہاں بوت

گْواتءِ لنکُکاں لَہمیں زیمرے پتاہاں بوت ہور جنگلءَ سبزیں چادرے پتاہاں بوت

گْواتءِ لُنٹانی سرا ایر کُتہ

گْواتءِ لُنٹانی سرا ایر کُتہ آس عشقءَ نُوں سک دلیر کُتہ

زمینءَ پُل سْرپنت مہرءِ آزمان سنجیت

زمینءَ پُل سْرپنت مہرءِ آزمان سنجیت اجب نہ اِنت کہ منی مہروان بچکندیت

گم تئی کوہیں دلءَ مار اِت نہ کت

گم تئی کوہیں دلءَ مار اِت نہ کت حال من جندءِ وتی چار اِت نہ کت

زبان ءُ دود ہوار نئیکہ ہاک ءُ ہون شریک

زبان ءُ دود ہوار نئیکہ ہاک ءُ ہون شریک نُوں انچو سِستگیں من ، تو کہ انچو مرچی ءُ زیک

جہانءِ سرد ءُ گرمءَ بار کشّیت

جہانءِ سرد ءُ گرمءَ بار کشّیت منی دل اُشترے اُوپار کشّیت